Hondenportretten in Muijs

Op weg naar huis viel ik zowat van mijn fiets wanneer ik opeens hondenportretten uit de Roos in de etalage van Muijs op de Gedempte Oude Gracht zie hangen. Ik moest wel stoppen en er een foto van maken. “Hoe komen ze hier terecht?” vraag ik mij af. Ik loop de winkel in, op zoek naar een medewerker en mogelijk een nieuwe Monet kalender. Al snel spreek ik Jaap Dost; de eigenaar van Muijs. Ik flap er vrijwel meteen mijn vraag uit: “wat maakt dat de hondenportretten uit het Rozenprieel in jullie etalage hangen?” Dost vertelt: “Ik vind het leuk om met onze etalage een platvorm te bieden. Om iets leuks voor Haarlem te doen.” Dit keer staan de hondenportretten en Johan Enschede in de spotlight. Muijs staat bekend om zijn etalages. “De hondenportretten zijn heel wat anders dan we gewend zijn.” zegt Jaap. “Mensen lopen de winkel in om een complimentje te geven. Ze vinden de hondenportretten erg leuk.”

 

Tot eind deze week hangen de hondenportretten in Muijs.

Boomer: het kind in huis

Aan het Spaarne tref ik Shane die met zijn hond Boomer aan de wandel is. “Boomer houdt heel erg van zwemmen” vertelt Shane. Daar is het Spaarne natuurlijk de perfecte plek voor. Door samen erop uit te gaan komt Shane veel in contact met anderen in de Roos. “Veel mensen uit de buurt kennen Boomer” zegt hij. Boomer komt uit een asiel vandaan. Vier jaar geleden is hij met Shane mee naar huis gegaan. Ik vraag Shane wat Boomer voor hem betekent. “We hebben geen kinderen. Boomer is deel van onze familie.” zegt hij glimlachend.

Met dank aan buurtfotograaf Paulusz

Micky: het ideale kerstkaartmodel

“Het liefst wilde we graag een vuilnisbak hondje” vertelt Tonneke als we haar spreken over haar 14 jaar oude hondje Micky. Micky is een mix van een Jack Russell en een Cairn terriër. Ze heeft het pittige van de Jack Russell en de lieve kanten van de Cairn terriër. Tonneke had Micky gevonden via een advertentie in de krant. Een paar hondenliefhebbers hadden in de krant een advertentie geplaatst voor het ophalen van honden. Toen Tonneke bij het huis aankwam was het hele huis afgeladen met allemaal dieren. “De keuze voor Micky was alsnog snel gemaakt hoor!” Een paar jaar later zat Tonneke niets vermoedend naar ‘Hart van Nederland’ te kijken. “Het huis waar we Micky vandaan hadden gehaald werd ontruimd, omdat de mensen te veel honden zouden hebben….. Gelukkig dat wij Micky al gevonden hadden!”

Tonneke werkt als kunstenares in de Greiner. Micky gaat altijd mee met naar het werk in een mandje op de fiets. Tijdens het gesprek met Tonneke blijft Micky stil staan bij een stoel in het atelier. Automatisch loopt Tonneke naar Micky toe en tilt haar op om haar in de stoel te zetten. Micky is inmiddels zo oud dat ze niet meer zelf in haar stoel kan springen. “Haar” stoel, want dat is enkel de stoel waar Micky op zit. Micky heeft overal haar vaste plekjes om te liggen. Ook voor de vakantiebestemming wordt rekening gehouden met Micky. Tonneke gaat al jaren naar dezelfde plek in Frankrijk met de boot. “Naar deze plek gaan we graag, omdat de boot daar makkelijk kan aanmeren en Micky daar heerlijk vrij kan rondlopen.” Niet alleen Tonneke zelf is fan van haar hondje; ook haar kinderen zijn dol op het beestje. “Mijn dochter doet niets liever dan foto’s maken van Micky. Micky is dan ook het ideale kerstkaartmodel.”

 

 

Met dank aan buurtfotograaf Paulusz

Boedah: de amicale alleseter

Toen Boedah negen weken oud was kwam hij bij Marina terecht via vrienden. “Hij is een hele lieve hond. Hij knuffelt veel en geeft de hele dag likjes. Ik noem het kusjes. Soms is hij een beetje dom,” zegt Marina lachend. Zo kende hij vroeger zijn krachten niet. “Hij heeft een keer een vriendin een blauw oog bezorgd. Hij wilde haar een lik in haar gezicht geven en sprong met volle kracht tegen haar hoofd aan.” Sindsdien is hij aangekomen vanwege de medicijnen die hij moet nemen voor epilepsie en de artrose in zijn achterpoten.

“Voor mij is hij net mijn kind.” Marina woont bijna vijftig jaar in de Roos. “Ik ken bijna iedereen in de buurt, maar dat komt vast niet alleen door Boedah. Buldogs zijn mijn favoriete soort honden,” vertelt Marina. “Ik had ook nog een Engelse buldog. Twee jaar geleden moest ik hem in laten slapen. Boedah at altijd samen met hem en wacht nu nog steeds op hem wanneer hij gaat eten.” Boedah blijkt een echte foodie te zijn. “Hij heeft een keer een heel bord spaghetti leeggegeten; overal lag saus. Boedah houdt veel van eten; hij eet alles!”

Dit artikel is geschreven toen Boedah nog leefde. Helaas is hij inmiddels overleden. We hopen dat dit artikel een mooie herinnering is aan deze lieve hond.



Met dank aan buurtfotograaf Paulusz

Max: de ijsbreker

Max, de hond van Lea, is een Maltipoo: een kruising tussen een Maltees en een poedel. Oorspronkelijk komt hij uit Slovakije vandaan. “Ik was meteen verliefd op hem” vertelt Lea stralend. Sinds de komst van Max is haar leven veranderd: “Ik heb er een heel netwerk bijgekregen. Bijna al mijn vrienden zijn mensen die ook een hond hebben.” Tijdens het uitlaten maakt ze altijd een praatje met anderen. “Je wordt echt zichtbaar door een hondje en maakt contact met zoveel mensen. Soms leidt dat tot vriendschappen en samen wandelen. Natuurlijk moet ik daar zelf ook stappen in zetten, maar Max is de ijsbreker.”

Lea vertelt dat Max een napoleoncomplex heeft. Ik ben natuurlijk erg nieuwsgierig naar wat dat inhoudt. “Hij is een erg sociale hond en gaat op elke hond af zonder angst. Hoe groot ze ook zijn” legt Lea lachend uit. De keerzijde is dat Max niet goed alleen kan zijn. “Dat ben ik nu aan het oefenen met kleine stapjes.” Samen, doen ze ook aan Doggy Dance; een soort gehoorzaamheidstraining waarbij allerlei trucjes worden uitgevoerd op muziek; alsof de baas en hond samen dansen. “Max is een beetje een circushondje! Hij maakt gekke sprongen en is altijd opgewekt” zegt Lea enthousiast.
Als laatste vraag ik Lea wat Max voor haar betekent. Ze is even stil en zegt dan: “Heel erg veel. Ik geniet van elke dag met hem. Max heeft mijn leven rijker gemaakt. Hij is mijn maatje. Alsof het mijn eigen bloed is.”

Met dank aan buurtfotograaf Paulusz

Lizzy en haar vriend Max  

Pauline heeft haar hele leven honden gehad. Dat voelt voor haar zo natuurlijk. Honden zijn een onderdeel van haar leven geworden. “Het zou voelen als een amputatie als ik haar niet meer had.” Ze heeft het over Lizzy, een Griekse zwerfhond die via een organisatie bij Pauline terecht is gekomen.  “Lizzy is nu 1,5 jaar bij mij. Ze is twee jaar oud. Lizzy is heel makkelijk in de omgang en erg aanhankelijk en aanhalig.” vertelt Pauline. Ze reageert enthousiast op andere mensen. “Lizzy is gek op kinderen en heeft ook een vriendje in de buurt; dit hondje heet Max. Als ik de voordeur opendoe en zeg dat we naar Max gaan dan scheurt ze er meteen heen.”


Met dank aan buurtfotograaf Paulusz. 

Pin It on Pinterest